Web gallery of Shah cheragh

ماه رمضان،اشعار مولانا

shahcheragh — Tue, 02 Sep 2008 04:25:18 GMT

ماه رمضان را شاد باش عرض می کنم:

درخت اگر متحرک بدی ز جای به جا		نه رنج اره کشیدی نه زخم‌های جفا
نه آفتاب و نه مهتاب نور بخشیدی		اگر مقیم بدندی چو صخره صما
فرات و دجله و جیحون چه تلخ بودندی		اگر مقیم بدندی به جای چون دریا
هوا چو حاقن گردد به چاه زهر شود		ببین ببین چه زیان کرد از درنگ هوا
چو آب بحر سفر کرد بر هوا در ابر		خلاص یافت ز تلخی و گشت چون حلوا
ز جنبش لهب و شعله چون بماند آتش		نهاد روی به خاکستری و مرگ و فنا
نگر به یوسف کنعان که از کنار پدر		سفر فتادش تا مصر و گشت مستثنا
نگر به موسی عمران که از بر مادر		به مدین آمد و زان راه گشت او مولا
نگر به عیسی مریم که از دوام سفر		چو آب چشمه حیوان‌ست یحیی الموتی
نگر به احمد مرسل که مکه را بگذاشت		کشید لشکر و بر مکه گشت او والا
چو بر براق سفر کرد در شب معراج		بیافت مرتبه قاب قوس او ادنی
اگر ملول نگردی یکان یکان شمرم		مسافران جهان را دو تا دو تا و سه تا

چو اندکی بنمودم بدان تو باقی را
ز خوی خویش سفر کن به خوی و خلق خدا

HADI SAEI

shahcheragh — Fri, 22 Aug 2008 15:28:18 GMT

OUR HERO ,HADI SAEI

Olympic Medalist in Taekwondo
GOLD MEDAL

Unforgotten hero who dedicates his medals to people of bam who injured in earthquake

آرش کمانگیر

shahcheragh — Sat, 21 Jun 2008 09:18:50 GMT

برف می بارد‍‍؛
برف می بارد به روی خار و خاراسنگ.
كوهها خاموش،
دره ها دل تنگ،
راه ها چشم انتظار كاروانی با صدای زنگ...

بر نمي شد گر زبامِ كلبه ها دودی،
يا كه سوسوی چراغی گر پيامی مان نمی آورد،
رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده ها لغزان،
ما چه می كرديم در كولاك دل آشفته ی دم سرد؟
آنك،آنك كلبه ای روشن،
روی تپه،روبه روی من...

در گشودندم.
مهربانيها نمودندم.
زود دانستم،كه دور از داستان خشمِ برف و سوز،
در كنار شعله ی آتش،
قصه می گويد برای بچه های خود،عمو نوروز:

...گفته بودم زندگي زيباست!
گفته و ناگفته ای بس نكته ها كاين جاست.
آسمان باز؛
آفتابِ زر؛
باغ های گل؛
دشت های بی در و پيكر؛

سر برون آوردن گل از درون برف؛
تاب نرم رقص ماهی ها در بلور آب؛
بوی عطر خاك باران خورده در كُهسار؛
خواب گندم زارها در چشمه ی مهتاب؛
آمدن،رفتن،دويدن؛
عشق ورزيدن؛
در غم انسان نشستن؛
پابه پای شادمانيهای مردم پای كوبيدن؛
كار كردن،كار كردن؛
آرميدن؛
چشم انداز بيابانهای خشك و تشنه را ديدن؛
جرعه هايی ازسبوی تازه آبِ پاك نوشيدن؛
گوسفندان را سحرگاهان به سوی كوه راندن؛
هم نفس با بلبلان كوهی آواره خواندن؛
در تله افتاده آهو بچگان را شير دادن و رهانيدن؛
نيمروز خستگی را درپناه دره ماندن؛

آری،آری،زندگی زيباست.
زندگر آتشگهی ديرينه پابرجاست.
گر بیافروزيش،رقص شعله اش در هر كران پيداست.
ورنه،خاموش است و خاموشی گناه ماست.

پيرمرد،آرام و با لبخند،
كُنده ای در كوره ی افسرده جان افكند.
چشم هايش در سياهی های كومه جست و جو می كرد.
زير لب آهسته با خود گفتگو می كرد:

زندگی را شعله بايد برفروزنده؛
شعله ها را هيمه سوزنده.
جنگلی هستی تو ای انسان!

جنگل، ای روييده آزاده،
بی دريغ افكنده روی كوهها دامان،
آشيانها بر سرانگشتان تو جاويد؛
چشمه ها در سايبان های تو جوشنده؛
آفتاب و باد وباران برسرت افشان؛
جانِ تو خدمتگر آتش...
سربلند وسبز باش،ای جنگل انسان!
(( زندگانی شعله می خواهد ))
صدا سرداد عمو نوروز،
شعله ها را هيمه بايد روشنی افروز؛
كودكانم،داستانِ ما ز آرش بود.
او به جان خدمتگزار باغ آتش بود.

روزگاری بود؛
روزگار تلخ و تاری بود؛
بخت ما چون روی بدخواهان ما تيره؛
دشمنان بر جان ما چيره؛
شهر سيلی خورده هذيان داشت؛
بر زبان بس داستان های پريشان داشت.
زندگی سرد وسيه چون سنگ؛
روز بدنامی،
روزگار ننگ.
غيرت اندر بندهای بندگی پيچان؛
عشق در بيماری دل مردگی بی جان.
ترس بود و بالهای مرگ؛
كس نمی جنبيد،چون بر شاخه برگ از برگ.
سنگرآزادگان خاموش؛
خيمه گاه دشمنان پر جوش.
مرزهای مُلك،همچون بارو های دل،بشكسته و ويران...

انجمنها كرد دشمن؛
رايزنها گرد هم آورد دشمن؛
تا به تدبيری كه در ناپاك دل دارند،
هم به دست ما شكست ما برانديشند.
نازك انديشانشان بی شرم-
كه مباداشان دگر روز بهی در چشم-

يافتند آخر فسونی را كه می جستند...
چشم ها با وحشتی درچشم خانه،
هر طرف را جستجو ميكرد؛
وين خبر را هر دهانی زير گوشی باز گو می كرد؛

آخرين فرمان،آخرين تحقير...
مرز را پرواز تيری می دهد سامان!
گر به نزديكی فرودآيد،
خانه هامان تنگ،
آرزومان كور...
ور بپرد دور،
تا كجا؟...تاچند؟...
آه!..كو بازوی پولادين و كو سرپنجه ی ايمان؟
هر دهانی اين خبر را بازگو می كرد؛
چشمها بی گفتگويی ،
هر طرف را جستجو می كرد.

پيرمرد اندوهگين،دستی به ديگر دست می ساييد.
از ميان دره های دور،گرگی خسته می ناليد؛
برف روی برف می بارید.
باد بالش را به پشتِ شيشه می ماليد.

صبح می آمد-پيرمرد آرام كرد آغاز-
پيش روی لشگر دشمن سپاهِ دوست؛
دشت نه،دريايی از سرباز...

آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست.
بی نفس می شد سياهی در دهان صبح؛
باد پر میريخت روی دشتِ بازِ دامن البرز؛

لشگر ايرانيان در اظطرابی سخت درد آور،
دو دو و سه سه به پچ پچ گرد يكديگر؛
كودكان بر بام،
دختران بنشسته بر روزن،
مادران غمگين كنار در.

كم كمك در اوج آمد پچ پچ خفته،
خلق چون بحری برآشفته،
به جوش آمد،
خروشان شد،
به موج آمد،
برش بگرفت و مردی چون صدف
از سينه بيرون داد.

((منم آرش -
چنين آغاز كرد آن مرد با دشمن –
منم آرش،سپاهی مرد آزاده،
به تنها تير تركش آزمون تلختان را
اينك آماده.
مجوييدم نسب –
فرزند رنج و كار؛
گريزان چون شهاب از شب،
چو صبح آماده ی ديدار.

دلم را در ميان دست می گيرم
و می افشارمش در چنگ-
دل اين جام پر از كينِ پر از خون را؛
دل اين بی تابِ خشم آهنگ...

در اين پيكار،
در اين كار،
دلِ خلقی است در مشتم،
اميد مردمی خاموش هم پشتم.

كمان كهكشان در دست،
كمان داری كمان گيرم.
شهاب تيزرو تيرم؛
ستيغ سربلند كوه مأوايم؛
به چشمِ آفتابِ تازه رس جايم؛
مرا تير است آتش پر؛
مرا باد است فرمانبر.

وليكن چاره را امروز زور پهلوانی نيست.
رهايی با تن پولاد و نيروی جوانی نيست.
در اين ميدان،
بر اين پيكانِ هستی سوزِ سامان ساز،
پری از جان ببايد تا فرو ننشيند از پرواز.))

پس آنگه سر به سوی آسمان بر كرد،
به آهنگی دگر گفتار ديگر كرد:

((درود،ای واپسين صبح،ای سحر بدرود!
كه با آرش تو را اين آخرين ديدار خواهد بود.
به صبح راستين سوگند!
به پنهان آفتابِ مهربارِ پاكبين سوگند!
كه آرش جانِ خود در تير خواهد كرد،
پس آنگه بی درنگش خواهد افكند...))

درنگ آورد و يك دم شد به لب خاموش.
نفس در سينه ها بی تاب می زد جوش.

((...دلم از مرگ بی زار است،
كه مرگِ اهرمن خو،آدمی خوار است.
ولی آندم كه ز اندوهان روانِ زندگی تار است؛
ولی آندم كه نيكي و بدی را گاهِ پيكار است،
فرو رفتن به كامِ مرگ شيرين است.
همان بايسته ی آزادگی اين است.))

نيایش را دو زانوبر زمين بنهاد.
به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد:
((برآ ای آفتاب،ای توشه ی امید!
برآ ای خوشه ی خورشيد؛
تو جوشان چشمه ای،من تشنه ای بی تاب.
برآ،سر ريز كن تا جان شود سيراب.

چو پا در كام مرگی تند خو دارم،
چو در دل جنگ با اهريمنی پرخاشجو دارم،
به موج روشنايی شست و شو خواهم؛
زِ گلبرگ تو ای زرينه گل،من رنگ و بو خواهم.

شما ای قله های سر كش خاموش،
كه پيشانی به تندر های سهم انگيز می ساييد،
اميدم را برافزاييد،
چو پرچمها كه ازباد سحرگاهان به سر دارید.
غرورم را نگه داريد،
به سان آن پلنگانی كه در كوه و كمر داريد.))

زمين خاموش بود و آسمان خاموش.
تو گويی اين جهان را بود با گفتار آرش گوش.

به يال كوهها لغزيد كم كمك پنجه ی خورشيد.
هزاران نیزه ی زرين به چشم آسمان پاشيد.

نظر افكند آرش سوی شهر آرام.
كودكان بر بام؛
دختران بنشسته بر روزن؛
مادران غمگين كنار در؛
مردها در راه.
سرودِ بی كلامی،با غمی جانكاه،
ز چشمان بر همی شد بانسيم ِ صبحدم همراه.

دشمنانش،در سكوتی ريشخند آميز،
راه وا كردند.
كودكان از بام ها او را صدا كردند.
مادران اورا دعا كردند.
پيرمردان چشم گرداندند.
دختران بفشرده گردن بند ها در مشت،
همرهِ او قدرتِ عشق و وفا كردند.

آرش اما همچنان خاموش،
از شكاف دامن البرز بالا رفت.
وز پی او،
پرده های اشك پی در پی فرود آمد.

شامگاهان،
راه جويانی كه می جستند آرش را به روی قله ها پی گير،
باز گرديدند،
بی نشان از پيكر آرش،
با كمان و تر كشی بی تير.

آری ،آری،جان خود در تير كرد آرش.
كارِ صد ها صد هزاران تيغه ی شمشير كرد آرش.
تير آرش را سوارانی كه می راندند بر جيحون،
به ديگر نيمروزی از پی آن روز،
نشسته بر تناور ساقِ گردويی فرو ديدند.
و آنجا را از آن پس ،
مرز ايران شهر و توران باز ناميدند.

برف می بارد به روی خار و خارا سنگ.
كوه ها خاموش،
دره ها دلتنگ.
راه ها چشم انتظار كاروانی با صدای زنگ...

كودكان ديری است در خوابند،
در خواب است عمو نوروز.
می گذارم كنده ای هيزم در آتشدان.
شعله بالا می رود پر سوز...

سياوش كسرايی؛از خون سياوش ص 67-85(با اندكی تلخيص)

با احترام، تقدیم به دانشجوی قهرمان دانشگاه آزاد شیراز

shahcheragh — Tue, 06 May 2008 05:57:18 GMT

با احترام، تقدیم به دانشجوی قهرمان دانشگاه آزاد شیراز

نگو یاسین بود، در گوش این خلق خر،آوازم

که گر آدم شوند از اصل این یاسین نمی ماند

قابل توجه خرهای که فقط بار می دهند و هیچ اعتراضی ندارند!

shahcheragh — Thu, 20 Mar 2008 13:33:48 GMT

سال جدید مبارک!
هنگامی که بهار فرا می رسد ، از قیامت بسیار یاد کنید.
بهار،این درواقع رستاخیز طبیعت، به ما یادآوری می کند که با قدرت و یاری خدا،می شود از هیچ، به اوج رسید.

shahcheragh — Sat, 26 Jan 2008 13:21:18 GMT

به مناسبت ماه محرم

ماهی که امام حسین برای مبارزه با دیکتاتوری و ظلم بر خاست و قهرمانانه به شهادت رسید

سرنوشت کسی مثل عبیدالله، که برای حکومت ری این جنایت را مرتکب شد و در آخر نیز به آن حکومت نرسیدو با خفت خواری جان سپرد ،

می تواند عبرت خوبی برای کسانی باشد که برای پست و مقام، برای ثروت، برای شهرت، دست به هر اقدام کثیف و پلیدی می زنند...مراقب باشیم که جز این دسته نباشیم...مقام لزوما نمایندگی مجلس ویا رییس فلان اداره شدن نیست، در زندگی روزمره هر کدام از ما می تواند پیش بیاید......

یا رب به جان شاه شهیدان کربلا

یا رب بجاه عابد بیمار مبتلا

یا رب به جاه زینب و کلثوم غم نصیب

یا رب با اشک و آم یتیمان کربلا

یا رب به خون پاک علی اکبر حسین

یا رب به خون اصغر ناکام جان فدا

یا رب به دستهای علمدار شاه دین

سقای تشنه کامان عباس مه لقا

یا رب به قاسم و بدن پایمال او

آن جان نثار عم شده داماد با وفا

یا رب به بیکسان واسیران دربدر

یا رب به تشنگی شهیدان نینوا

یا رب بجد و باب و عم وام پاکشان

از خواجه تا به مهدی هادی امام ما

یا رب به مصطفی و تمامی انبیا

یا رب به مرتضی و تمامی اوصیا

کز فضل خویش رحم بر اهل حضور کن

دلهای حاضران همگی غرق نور کن

ما را زحب دنیی دارالغرور دون

فارغ نمای و، مایل دارالسرور کن

همسایگی به احمد وآلش نصیب ده

همخانه در حظایر جنت به حور کن

عصیان ما تمام به شاه شهید ببخش

وسواس ومکر دیو ز ما جمله دور کن

یا رب ز فضل و جود ز بحر ولایتت

کن غرق راز را و، زاهل حضور کن

محرم نما به سر شه اولیا مرا

وز جام شاه ، مست شراب طهور کن

فارغ مدار یکدمش از مهر بوتراب

حشرش به شاه دینتو به روز نشور کن

شعر از شادروان وحیدالاولیا، از دراویش بزرگ شیراز، و کسی که اولین چاپخانه را در شیراز تاسیس کرد

Sohrab Sepehri

shahcheragh — Thu, 30 Aug 2007 04:32:18 GMT

I shall build a boat
I shall build a boat
I shall cast it in the water
I shall sail away from this strange earth
Where no one awaken the heroes in the wood of love

A boat empty of net
And longing heart for pearls
I shall continue sailing
Neither I shall loose my heart for the blues
Nor for t he mermaids who emerge from the water
To spread their charm from their locks
On the shining solitude of fishermen

I shall continue sailing
I shall continue singing
“One should sail away, sail away.”
The man in that town had no myth
The woman in that town was not as brimful as a cluster of grapes

No hall mirror repeated joys
Not even puddles reflected a torch
One should sail away, sail away
Night has sung its song
Now it is the turn of windows

I shall continue sailing
I shall continue singing

Beyond the seas there is a town
In which windows open to manifestation
There rooftops quarter pigeons that looks at the jets of human intelligence
In the hand of each 10-year-old child a branch of knowledge lies
The townsfolk took at hedges
As if they look at a flame, a tender dream
Earth hears the music of your feeling
And the fluttering sound of mythological birds are heard in the wind

Beyond the seas there is a town
Where the sun is as wide as the eyes of early-risers
Poets inherit water, wisdom and light

Beyond the seas there is a town!
One must build a boat

One must build a boat

Down With Terror

shahcheragh — Wed, 13 Jun 2007 18:43:18 GMT

Down With Terror

Crime in Samarra:

جنايت کثِف ترورِيستي در سامرا محکوم می کنيم! مرگ بر ترور و تروریست! از هر کشوری و گروهی..

من دلم می خواهد....

shahcheragh — Sat, 21 Apr 2007 07:43:18 GMT

من دلم می خواهد
خانه ای داشته باشم پر دوست
کنج هر دیوارش
دوستهایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو
هرکسی می خواهد
وارد خانهء پر عشق و صفای من گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند

شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانهء ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دگر
خانهء دوست کجاست؟

شعر از شادروان فریدون مشیری

shahcheragh — Thu, 21 Dec 2006 09:26:18 GMT

معرفت نیست در این قوم خدایا مددی

که برم گوهر خود را به خریدار دگر